بیست سال جنگیدیم، بیست سال رنج کشیدیم

بیست سال مبارزه کردیم.بیست سال جنگیدیم.بیست سال رنج کشیدیم.

در این بیست سال، در دل جنگ و ناامنی، با زن‌ستیزیِ ریشه‌دارِ جامعه‌ی سنتی افغانستان در جدال بودیم تا به همان اندک آزادی برسیم. حالا همان راه نیمه رفته را هم از ما گرفتند.

نسل ما، نسل سوخته است. سوختیم تا خودمان را بسازیم. سوختیم تا آنچه مادران‌مان تحمل کردند، ما تحمل نکنیم. سوختیم تا فرزندان‌مان آینده‌ای داشته باشند که برای ابتدایی‌ترین حقوق‌شان نجنگند. اما در یک چشم بر هم زدن، تمام زحمات‌مان را به خاک یکسان کردند.

طالبان می‌گویند مثل قبل نیستند؛ می‌گویند نظام‌شان اسلامی و مردمی است. اما عملکردشان هیچ شباهتی به گفته‌هایشان ندارد. دزدی می‌کنند، غارت و چپاول می‌کنند، تجاوز صورت می‌گیرد، رسانه‌ها محدود می‌شوند و فهرست این خشونت‌ها پایان ندارد.

این‌که می‌گویند طالبان تغییر کرده‌اند را درک نمی‌کنم. من، به‌عنوان دختری که زیر سلطه و بیرق آن‌ها زندگی می‌کنم، نه امنیت مالی دارم، نه جانی، و نه روحی. هفته‌ها از آمدن‌شان گذشته، اما هنوز سرنوشت دانشگاه‌مان معلوم نیست.

برای روشن شدن وضعیت، با نماینده‌ی تحصیلات عالی امارت جلسه داشتیم. پرسیدیم دانشگاه چه زمانی شروع می‌شود. گفتند «به‌زودی»، اما در چارچوبی که خودشان تعیین می‌کنند: صنف‌های جدا، زمان‌های جدا، استاد زن برای دختران و استاد مرد برای پسران. گفتم سال‌ها زمان برده تا این کادر ساخته شود؛ تطبیق چنین شرایطی در چند روز یا چند هفته ممکن نیست. پاسخ‌شان این بود: اگر این شرایط عملی نشود، دانشگاه شروع نخواهد شد.

درباره‌ی سند فراغت پرسیدم. گفتم وقتی جامعه‌ی جهانی شما را به رسمیت نمی‌شناسد، مُهری که بر سند ما می‌زنید چه اعتباری دارد؟ با پوزخند گفتند: «مُهر قبلی را قرض می‌گیریم.»

طالبان مفلوک‌ترین و منفورترین گروهی‌اند که جز وحشت، چیزی برای مردم نیاورده‌اند. وعده‌های‌شان توخالی است؛ وعده‌هایی که تا امروز، هیچ‌کدام رنگ عمل نگرفته‌اند.

نوشته: ملیحه خرسند

منبع عکس: UN Women/سید حبیب بیدل