Bahaar - New spring for the female voice
بهار - فصل جدید برای صدای زن
The Threads They Cut
They took our classrooms.
They took our playgrounds.
They said: “Learn what is safe.”
But my fingers still trace the maps
of lands we cannot see,
and my heart stitches stories
they tried to erase.
I am taught to disappear
but I bloom in alleys
where no one dares to look.
We wear courage
like scarves too small for the wind.
We speak only when we must,
but every silence carries a revolution.
Zohra Rahim
د جنګ په شګو کې
زه د جګړې په شګو کې روانه يم،
هر ګام د خاورې اور دی.
زما مور غمونه په لاسونو وړي،
زما خور سترګې له ویرې ډکې دي.
موږ اور ته ګورو،
خو لا هم ژوند کوو،
په مات شوي کورونو کې
خو امید زموږ د زړونو دی.
موږ په خاموشۍ کې غږ یو،
هره ساه د مقاومت سندره ده.
رویا سمندری
Happy Little Things
You ask what makes me most happy?
The diamonds when they shine at night.
The warm summer with cool nights.
The parrots recklessly flying in the sky.
Home.
Peaches. Evening air.
My sister’s strong arms twisted around my waist.
My brothers rays of sunshine upon my face.
My mother’s priceless smile.
To be wild!
Rain showers. Sun. Pride.
khadija Ghanizada
مرا حسرت یک نسل بدبخت به نیستی خواهد کشاند،
حسرت زنانی که زیر بار روزمرگی های خانواده های
شان خورد میشوند، حسرت زنانی که تمام غصه
هایشان را با گوشهی چادرهای نمناک شان به نیستی
میسپارند.
برای زنی حسرت میخورم که باید برای تمام درد هایش
تلخ بخندد و دستانش را خاموشانه روی سر و صورت
دخترش که هنوز از دردِ یک زن چیزی نمیداند بکشد.
او در چشم های پر اندوه اش حسرت یک لحظه شاد زیستن را پنهان میکند.
برای او این چیزی نیست جز یک روز دیگر با نابرابری
روزگار. زن می خواست طور دیگری زندگی کند، اما
حالا فقط نفس میکشد...
رها عصیان
happiness is us
The sun shines
The water splashes
The wind blows my hair
The leaves move
The cherries fall
The rain makes rainbows
Gardens of butterflies
A world of love
There is happiness
There is smile in face
There is beauty of nature
There is togetherness
And love.
There is you, me, and us.
And you know what?
Happiness is us!
Khadija Ghanizada
وقتی باد موهایت را
بهم ریخت
شاخه شکسته ای شدم که ماه
از لای آن کوچید
ودیگر نتابید.....
دستانت بهشتیست پر از میوه ممنوعه
که آتشی را به جان خریده ام
یادت رفته ام...
یادم می آیی
و یادت را در گلونم بغض به بغض
گره زده ام
دستانم خاای شد و دلم بال کوچک زخمی پرنده ای بود
که روی دستان تو فتاد و
مرد....
ناهید صدیقی